(Με αφορμή βιβλίο της Γαλάτειας Σουρέλη)
.....................................................................
- Μα… δεν μπορείς να πας εκεί.
- Θέλω να πάω, είπε κλαψουρίζοντας το δεντράκι.
- Εσύ δεν μπορείς να πας αλλά τα παιδιά σου μπορούνε,
είπε μια Τρίτη δροσοσταλίδα.
- Ποια είναι τα παιδιά μου;
- Οι σπόροι και τα φύλλα σου, είπαν και οι τρείς
δροσοσταλίδες μαζί.
- Και πώς μπορούν να ταξιδέψουν; Είπε και σταμάτησε να
κλαίει το δεντράκι.
- Μπορεί να φυσήξει ένας δυνατός αγέρας.
- Κι αν με ξεριζώσει; Είπε το δεντράκι και ξανάρχισε να
κλαίει. Την επόμενη μέρα το δέντρο διαπίστωσε ότι είχε 2
πόδια και 2 χέρια . Άρχισε να κάνει βόλτες, περπατούσε-
περπατούσε και θυμήθηκε το όνειρο που είχε δει . Άρχισε
να κατεβαίνει τον λόφο. Μόλις έφτασε στο πέτρωμα του
αντικρινού βουνού είδε τις δροσοσταλίδες. Έγνεψαν το
δεντράκι να πλησιάσει. Ανέβηκαν το βουνό ως τη μέση
γιατί είχαν κουραστεί. Μετά ανέβηκαν το υπόλοιπο. Μόλις
έφτασαν στην κορυφή το δεντράκι πήγε να κάνει μια
βόλτα αλλά δεν μπορούσε. Είχε γίνει πάλι το πεύκο με τις
<<πράσινες>> ρίζες. Αλλά αυτή τη φορά τα παιδιά του τα
είδε να ταξιδεύουν μακριά σε πολύ μακρινές χώρες. Όσο
για τις δροσοσταλίδες έζησαν πάνω στο δέντρο. Και
έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Γιώργος Τ.
